In Memoriam Piet van der Steen

Op donderdag 16 juli is Piet van der Steen overleden. We kunnen wel stellen dat daarmee het bekendste Sagittagezicht ooit ons is ontvallen. Niet alleen voor Sagittaleden, maar zeker ook de andere clubs was hij ‘de man die altijd achter de bar stond.’ Maar hij deed in al die jaren meer dan dat.

Na de oprichting van Sagitta in 1957 speelde zijn wedstrijden op het veld bij de watertoren in Slikkerveer. Omkleden gebeurde in het waslokaal bij Holec.

In de periode die volgde, korfbalde Piet ook nog enkele jaren in Hendrik Ido Ambacht, voor hij in de jaren ’60 terugkeerde bij Sagitta.

In de tussentijd was er een gezin gevormd. Na vijf jaar verkering met Lies trouwden zij in 1963. In de opvolgende jaren werd het gezin uitgebreid met Fred, Peter en Trudy. Zij gingen alle drie korfballen. Piet was trainer/coach, o.a. van het derde seniorenteam en diverse jeugdteams. Vanaf 1971 was hij wedstrijdsecretaris van de aspiranten. Een taak die ruim 30 jaar werd vervuld. Meegaan als leiding op de jaarlijkse kampen waren hoogtepunten in die tijd.

Toen in 1977 Sagitta aan de Sportlaan zelf een clubhuis realiseerde, werden Piet en Lies bereid gevonden om het eerste jaar het beheer op zich te nemen. Het werden een paar jaar meer… Piet achter de bar en Lies in de keuken. Tot ver na de eeuwwisseling.

Wie herinnert zich niet de met de hand ingevulde briefjes waarop stond waar je de week erna moest spelen en of je ouders moesten rijden? Duizenden heeft hij er ingevuld. In een vrij lastig te ontcijferen handschrift. Zoals hij ook de procedures rondom nieuwe spelerskaarten regelde. De handtekening erop was meestal niet van de betreffende speler, maar een krabbel van Piet zelf. De stempel van de bond moest er namelijk wel voor het weekend op en dus was er geen tijd te verliezen. Die stempel ging hij op vrijdag zelf nog even op de fiets op het bondskantoor in Rotterdam halen.

Ontelbare Boogschutters heeft hij gestencild, ‘geraapt’ en veelal bezorgd. En wat waren de leden verwend, want op vrijdag werden door Piet alle velden al uitgelegd op het grasveld, inclusief palen en strafworpstippen. Het liefst haalde hij ook zelf op zaterdag de lijnen in, “want anders zit alles verkeerd op de haspels en in de knoop”. Dit alles werd uiteraard fluitend uitgevoerd.

Piet had niet veel woorden nodig om te laten weten wat hij ergens van vond. Soms was een blik al genoeg. En nieuwe gezichten kregen meestal wel een vuurdoop. In 1996 schreef hij in de rubriek ‘De Pen’ bij de vraag wat hij in de club veranderd zou willen zien: “Minder praten, meer korfballen.” Vergaderen is nooit zijn hobby geweest, liet hem maar gewoon zijn dingen doen.

Na de oprichting van de afdeling jeu de boules in 1995 werd Piet hier actief lid van. Een hechte club mensen, waarmee hij jaren plezier beleefde. Niet alleen op de club, maar ook op externe toernooien.

Piet stond niet graag in de belangstelling. In de beginjaren van deze eeuw ontkwam hij daar toch niet aan. In 2000 werd hij samen met Lies uitgeroepen tot Ridderkerks vrijwilliger van het jaar, een jaar later ontving hij de bondsspeld voor 50 jaar lidmaatschap van de korfbalbond en in 2003 kreeg hij door burgemeester Waaijer de versierselen opgespeld vanwege zijn benoeming tot Lid in de Orde van Oranje Nassau. In het tussenliggende jaar 2002 werd het plein voor clubhuis De Boog omgedoopt tot ‘Piet en Liesplein’. Trots was hij zeker op deze vormen van waardering, maar het liefst kroop hij meteen erna weer achter bar, half leunend in zijn karakteristieke houding.

Voor officiële gelegenheden als bovengenoemd werd het trainingspak echter altijd verruild voor een keurig pak. Want dat hoorde zo.

Nadat Lies afscheid nam van de keuken, kreeg Piet ondersteuning van een barcommissie, omdat de club toch wel flink groeide en er soms meer handjes nodig waren.

Het opgaan van zijn vereniging in KCR (2011) deed hem uiteraard best wat, maar hij bleef zijn steentje bijdragen. In het eerste jaar na de fusie verzorgde hij nog de bardienst bij de middagen van de jeu de boules, maar gaandeweg de jaren ging zijn lichaam hem meer in de steek laten. Zijn grootste liefhebberij naast de club moest hij loslaten, toen hij geen lange stukken meer kon fietsen. De dokter adviseerde hem dan maar te gaan wandelen. Veel mensen in Ridderkerk zullen hem wel eens hem gezien op één van zijn twee dagelijkse rondes. Ruim twee jaar geleden ging hij voor vast naar ’t Ronde Sant. Het ging niet meer thuis. Stukje bij beetje ging het verder achteruit. Afgelopen donderdag overleed hij in de leeftijd van 86 jaar.

Het afscheid van Piet van der Steen zal in besloten kring plaatsvinden.

Wij wensen Lies, de kinderen, kleinkinderen en verdere familie veel sterkte met dit verlies. Hen zijn wij veel dank verschuldigd, omdat het clubleven van Piet al die jaren een impact heeft gehad op het gezinsleven. Die dank valt niet in woorden uit te drukken.